Saturday, December 10, 2016

അനിലന്‍

ആഞ്ഞടിച്ചുയരുന്ന അലകള്‍-
ക്കരികെ ഞാന്‍ ഒരു മാത്ര
പകച്ചു നിന്നപോള്‍ നിന്‍ മൃദു
കൈത്തളമെന്‍ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍
തലോടിയ നിമിഷത്തില്‍ ആന്ദപാര-
വശ്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു നേരെ-
മെന്നെ മറന്നു നിന്നതിന്‍ ശിക്ഷയോ
സോദര, ഈ കൊടും ചൂടില്‍ നീ
എന്നെ ഈകാനായി ഉപേക്ഷിച്ചത്...

നീലാകാശം മാഞ്ഞു, കര്‍മേഘ
കൂണുകള്‍ നിറയുന്നത് കണ്ടെന്‍ അന്തരംഗ-
ത്തില്‍ ശോകത്തിന്റെ ഒരു പിടി തീക്കനല്‍
ആളുന്നത് കണ്ടിട്ടുമെന്‍ സുഹൃത്തേ
എന്തേ അണക്കുവാന്‍ നീ വന്നീല...

തുടര്‍നുള്ള യാത്രയില്‍ ദിശയറിയാതെ
ഞാന മൈല്‍ കുറ്റിയില്‍ മൂകനായി
ഏകനായി ഇരുന്ന നാളില്‍ ഒരു
വഴികാട്ടിയായി നീ വന്നെന്‍ കരം
ഗ്രഹിച്ചു ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കുമെന്നു
വെറുതെ മോഹിച്ചാശിച്ചുപോയി...

ആളി പടര്‍ന്ന തീകരികിലൂടെ നീ വന്ന-
പോള്‍ നിന്‍ തീക്ഷണത
സഹിച്ചു നിന്‍ അരികില്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നത്-
കണ്ടിട്ട് നിന്‍ മനോഹര നയനങ്ങളില്‍
നിന്ന് ഉതിര്‍ന്നു വീണ ചുടു കണ്ണീര്‍ ഈ
ഭൂമിയില്ലല്ല, മറിച്ചെന്‍ ഹൃതിലാ-
നന്ന് പതിച്ചത്.

എന്നിരുന്നലുമാ നശിച്ച നിമിഷത്തിന്‍ മുന്‍പ്
ഒരു മാത്ര നീയെന്‍ തുനയ്കെത്തി -
യിരുന്നെങ്ങില്‍ ഇന്നി, നശിച്ച ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളില്‍
ഒരു മനോരോഗിയായി -
ഞാന്‍ .... ഇല്ല ...

എങ്കിലും ഈ അഴികുള്ളില്‍ നിന്നും
എന്‍ സുഹൃത്തേ "അനിലാ"
നിന്‍ സ്പര്‍ശനം ഞാനറിയുന്നു...

Written: 21/11/03

No comments: