Friday, December 9, 2016

മരണദേവന്‍

മരണം എന്ന നിത്യ സ്വത്രന്ത്യമേ
നീ എന്ന് എന്‍ മേല്‍ കനിയും?
ഒരു മുക്തി, ഒരു വിശ്രമം
മോഹിച്ചു ഞാന്‍ കേഴുന്നു.
നിന്‍ ബലിഷ്ട കരങ്ങളിൽ
ഒന്ന് തൊടാൻ, ആ കരുത്ത് ഒന്ന്
അറിയാന്‍ ഞാന്‍ വെമ്പുന്നു.
വരൂ ദേവ ഒരു വേള
കാണാന്‍ വരൂ...
ജീവിത പന്ഥാവില്‍ ഞാന്‍
വൃധാ ഉഴലുന്നു, എന്തിനു?
സ്നേഹമില്ല കയങ്ങളില്‍ മുങ്ങി
പൊങ്ങുന്നു മനുഷ്യ കോലങ്ങള്‍
കണ്ടു ഞാന്‍ നടുങ്ങുമ്പോള്‍
എന്‍ കാര്‍ മേഘാവൃതമായ ഹൃദയത്തില്‍
പ്രകാശമായി നീ വന്നു പതിക്കും 
എന്ന പ്രത്യാശയിൽ ഞാൻ നടന്നു.
തമാസമരുതേ. 
തീമയമായ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ
ആ തീകുണ്ഡം എവിടേ,
ആ അഗ്നിയെ ഞാൻ പുൽകട്ടെയോ?
സൂര്യപ്രകാശം ആദ്യമായി എൻ
കാതിൽ മന്ത്രിച്ചത് ശാപമോ,
അതോ അശാന്തിയുടെ മന്ത്രമോ.
ഭൂവിൽ വാഴുന്ന മർത്യന്
ഒരേ ഒരു വിശ്വാസം 
ഒരു നാൾ നിന്നെ പുൽകും എന്നത്.
എന്തിനീ ജീവിതം?
സൃഷ്ടീശ്വര നീ -
എവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.
എൻ നെടുവീർപ്പുകൾ 
നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ?
നിൻ കാതിൽ അവർ 
ഈയം ഒഴിച്ചുവോ?
ഒരു കൈ മറുകൈ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയതും
ഒരു കണ്ണ്‌ മറുകണ്ണ് കുത്തി പൊടിച്ചതും
കണ്ടു ഞാൻ തകരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ 
കാത്തിരിക്കുന്നു.
ബലിഷ്‌ട കരങ്ങളും 
തീമയമായ കണ്ണുകളും
രക്ത വർണ്ണാങ്കിത നാവു -
മായി  അവൻ  വരും
എൻ മരണദേവൻ.

Written: 13/06/03

No comments: